Columnist Thomas: Sterke Man

Op dinsdagochtend 3 juli om 11:03 plaatselijke tijd is mij iets overkomen. Hierbij een beknopt verslag van de gebeurtenis.

Collega X vertelt mij het volgende: “Thomas! In september vindt voor het eerst de Strongmanrun plaats in Nederland. Ken je dat? Megavet evenement! Zwaarste hindernisloop ter wereld. 18 kilometer lang. 23 superzware hindernissen. Helemaal tot het naadje. Doe je mee, sportieve boy die je d’r bent?”

Nou ben ik zeer gevoelig voor complimentjes. Vertel me dat je mijn nieuwe topsiders mooi vindt en ik zet je prominent in mijn speed dial lijst. Maak een treffende opmerking over mijn design vissenkom en ik vraag je nog net niet ten huwelijk. De woorden “sportieve boy die je d’r bent” klonken mij dan ook als muziek in de oren. Nog voor ik er erg in had antwoordde ik iets in de trant van: “Strongmanrun? Laat mij niet lachen. Ik ren elke dag 30 kilometer naar werk, heen en terug. Sign me up, mister!

Klein detail; ik ren niet elke dag naar werk. Ik fiets. Een kilometer of drie. Heen en terug, dat wel, maar toch. 18 kilometer is andere koek. Het stomme is dat ik in zo’n situatie simpelweg niet vriendelijk kan bedanken. Daar ben ik te trots voor. Dus ik heb ja gezegd, mij niet volledig realiserende dat de Strongmanrun toch wel echt voor hele stoere mannen is (lees: niet ik).

Trots als ik ben, echter, houd ik voet bij stuk en ben ik overgeschakeld in diehard training modus. Ziehier mijn schema:

  • Elke maandag bootcamp met collega’s. En met bootcamp bedoel ik een uur lang sporten tot je er bij neervalt, niet een leuk uitstapje met vrienden naar Antwerpen om een nieuw paar laarzen te kopen.
  • Om de dag hardlopen in het Vondelpark. Groot fan van de Nike+ Running App. Ik hoef nog maar 192 rondjes te rennen om de Route Boss van het park te worden. Joepie.
  • Elke werkdag om 18:30 voor het sporten Too Fat for Fifteen kijken op TLC. Geweldige stimulans om nét dat beetje extra te geven.

Oh, en de Olympische Spelen werken natuurlijk ook zwaar motiverend. Soms beeld ik me in dat ik naast Usain Bolt sta tijdens de medaille-uitreiking. Dat ik dan goud win. En hij zilver. Altijd durven dromen…toch?

Lees ook de eerdere blogs van Thomas:
Blog 2
Blog 3

DELEN VIA:

  • Facebook
  • Twitter
  • Pinterest
  • Google+