Blog modefotografe Gabi: fashionshoot voor PROTEST

We gaan terug naar de golven, het zand en de zee, op naar Montañita in Ecuador! Het is tijd voor onze shoot voor surf- en snowboard merk PROTEST. Hoe hard ik ook kan genieten van de bergen, hun rust en uitzichten, eenmaal onderweg naar het strand krijg ik altijd kriebels in mijn buik en verlang ik naar lange, zoute dagen in de zon. We hebben besloten om deze shoot aan de kust van Ecuador te schieten. Montañita is een klein maar toeristisch plaatsje waar backpackers hun hart ophalen aan cocktails, lange stranddagen en hete nachten. Voor ons de perfecte plek om knappe babes en even zo knappe mannen te vinden die model willen staan voor PROTEST.

Het pakket van PROTEST met hun kleding is nog steeds niet aangekomen, zo horen we van ons contact in het hostel. We besluiten om een tussenstop te maken in Guayaquil, de hoofdstad van Ecuador en een bezoek te brengen aan DHL. Als ze het niet komen brengen dan komen we het wel halen. De busreis duurt lang en als we er zijn moeten we uiteraard nog een uurtje wachten voordat ze ons naar binnen laten. Als dit eenmaal gelukt is krijgen we te horen dat ons pakket vastzit bij customs en dat er geen pakketten worden verzonden naar Montañita omdat ze tsja, daar eigenlijk gewoon niet komen. Oké, top. Er moet een smak geld betaald worden om het pakket van customs mee te krijgen en uiteindelijk kan het alsnog niet direct worden vrijgegeven. We besluiten om door te reizen naar onze eindbestemming en het later op te halen (paper, scissors, rock; ik win, sorry Tom!).

Protest

We checken in bij hostel ‘Tiki Limbo’ midden in het stadje. Dit houdt in, zo merken we later, dat we iedere ochtend om 07u wakker worden gemaakt door harde muziek die vervolgens doorgaat tot een uurtje of vier ’s nachts. Je bent in een party town of je bent het niet! Gelukkig zijn we goede slapers en lijkt ons hostel qua luxe meer op een hotel. Als ik het vergelijk met de 10-bed-dorms waar we regelmatig in verblijven (denk aan met zijn tweeën krap en warm slapen op een eenpersoons plastic matras) dan voelt dit als een luxe. Oké, ons doel: twee mannen plus twee vrouwen vinden die zin hebben om een dag model te staan voor ons in ruil voor de PROTEST kleding die ze mogen houden, een rijkelijk avondmaal en eeuwige dank. Who’s in? Het werk blijkt ook deze keer geen straf. Onze dag begint om 07u (handig wekkertje die muziek) met een uitgebreid ontbijt op ons fijne terras. We bespreken onze tactiek die inhoudt; over het strand lopen en iedereen van top tot teen bekijken, check! We doen onze rondes over het strand, door het stadje en er zijn veel toeristen, dus dat zit mee. In ons vorige hostel werd ik al getipt over een zongebruinde surf god met lang blond haar, werkend in een surfshop op de hoek. We besluiten om in het lunchtentje tegenover deze hoek een broodje te gaan eten en ja hoor, daar verschijnt Aiden, een knappe Zuid-Afrikaan die zo’n beetje aan alle surfclichés voldoet.  Als we hem vragen of hij mee wil doen reageert hij enthousiast en neemt ons direct mee naar een vriend van hem die ook wel model wil staan. Daarnaast kent hij nog wel twee mooie vrouwen, maatje bikini zeg maar, die ons vast willen helpen. We doen een doorpas van de kleding met de mannen en alles past mooi. Dit gaat lekker! Een dag later ontmoet ik één van de meisjes. Ze is prachtig en heeft vroeger als model gewerkt, maar helaas, ze is te klein. Ook het volgende meisje is te klein… en de volgende weer. Iedereen is hier mini! Ik voel me zo ondertussen echt een blonde reus tussen al deze tiny poppetjes hier in Ecuador.

Inmiddels zijn we een week verder en nog steeds op zoek naar modellen.  We besluiten om ons rumoerige hotel te verlaten en te verhuizen naar een ander hostel wat een stuk aangenamer blijkt te zijn. Goed, change of scenery, die had ik wel even nodig geloof ik. Ik baal er ondertussen van dat het nog niet is gelukt om een goede groep modellen bij elkaar te krijgen. De kleding is netjes gestreken, alles is uitgetekend, locaties zijn uitgedacht, we zijn er klaar voor. Alleen nu die verdomde modellen nog… We ontmoeten Stacy op het strand en ze wil ons graag helpen. Deze Australische babe heeft echt een prachtlichaam en jawel, ze past de kleding, yay! Ook ontmoeten we Sara in ons hostel en stukje bij beetje ziet het ernaar uit dat ons team compleet is.  We plannen de shoot twee dagen later als er een strakblauwe lucht voorspeld is en ik heb er zin in. De avond van tevoren ontvangen we een berichtje van Aiden, dat hij surflessen moet geven en van de shoot afziet. Surfers… probeer maar eens iets te plannen met hun ‘ik-kijk-wel-waar-ik-vandaag-zin-in-heb’ mentaliteit (hup even allemaal over één kam). We twijfelen of we in Montañita willen blijven om het later nog eens te proberen of dat we door zullen gaan naar Peru om hier de shoot op te zetten. Dit tweede zou betekenen dat we alles helemaal opnieuw moeten opzetten en heeft dus niet onze voorkeur. De weersvoorspellingen voor de komende dagen beloven niet veel goeds maar we besluiten toch om ons vertrek uit te stellen, aangezien we hier al goede locaties en een paar goede modellen hebben.

Een voordeel van zo lang op een plek zijn als deze, is dat je zo onderhand bijna een local bent geworden. We kennen de restaurantjes en hun vriendelijke eigenaren en we hangen met de locals op het inmiddels verlaten strand. Dag na dag blijft het grijs en we zoeken iedere dag door naar modellen. Het blijkt toch een lastige klus, modellen vinden die een strak lijf hebben (zonder tanning lines), de kleding passen, als groep bij elkaar passen én PROTEST kunnen vertegenwoordigen als merk. Uiteindelijk ontmoeten we Manuel én het vriendje van Stacy blijkt een pro surfer te zijn met bijbehorend lichaam. Looks like we have a team after all! Het weerbericht voorspelt dichte wolken, maar als we op een vrijdagmiddag rustig ergens zitten te lunchen breekt opeens de zon door. We appen de modellen en het lukt om iedereen met een uur bij elkaar te krijgen op het strand. Ik kan eindelijk beginnen met fotograferen! We zijn net lekker een uur bezig als het weer betrekt en alles grijs wordt. Ik baal echt enorm maar nog vervelender, alle modellen kunnen weer naar huis. Terug naar oproepbasis, voor als het weer beter wordt. Ieders geduld wordt serieus op de proef gesteld.

Die avond besluiten we even alles te laten voor wat het is en lekker te gaan dansen. Met een drankje te veel op belanden we in ons bed en als we ’s ochtends wakker worden is het stralend mooi weer (yess! Au). Ik heb wat moed en een koude douche nodig en dan kunnen we beginnen. Het lukt niet om onze modellen te bereiken dus ik besluit ze te gaan zoeken op het strand en ik weet ze alle drie te vinden. We kunnen aan de slag, dit keer moet het lukken. We halen de mooiste surfplanken op die we eerder hadden uitgezocht voor de shoot, de auto die we geregeld hadden als prop staat nog op zijn plek te shinen en jawel, de zon blijft schijnen! Soms moet je misschien een beetje ontspannen voordat je wat geluk kan hebben, surferstyle zeg maar…

Na twee warme, lange en toch wel hartverwarmende weken is het tijd om door te reizen naar Peru en afscheid te nemen van onze nieuw gemaakte vrienden. In Peru zal ik wat dagen achter mijn laptop spenderen om de foto’s na te bewerken. Voordat we vertrokken van huis heeft Tom van leapp Nederland een refurbished Macbook gekregen en hebben ze mijn Macbook schoongemaakt en opnieuw geïnstalleerd, zodat alles weer snel en fijn werkt. Zo dankbaar dat zij ons wilden sponseren op deze mooie reis, zodat we altijd en overal kunnen werken. Na meerdere mooie opdrachten te hebben afgerond is het hierna tijd voor vrij werk. Mega veel zin om nieuwe foto’s te gaan maken die ik ga verkopen in mijn webshop. Oké, genoeg gepraat, het is tijd om er een eindje aan te breien. Ik ga nog even een cocktailtje drinken en de zonsondergang bekijken. Surfs up!

DELEN VIA: