Blog modefotografe Gabi: Fashionshoot op 4800mtr hoogte!

modefotografe gabi

Op het vliegveld in Mexico City koop ik van onze laatste peso’s een glas wijn waarmee ik mijn oxazepam wegspoel. We moeten overstappen op Panama City en dan door naar Quito, twee vluchten dus… enough said. Ik snooze gelukkig lekker de tijd door en eenmaal geland ben ik zeer gelukkig. Ten eerste dat ik nog leef en ten tweede dat we nu echt aan de gang kunnen voor de fotoshoot voor Bufandy! We beginnen in Quito met het brainstormen over de locatie en we besluiten om de campagne te gaan schieten rondom en op de vulkaan, de Chimborazo. Het bizarre is, dat ik twee jaar geleden op precies deze plek heb gestaan en tegen Tom zei dat het een ultieme droom zou zijn om hier een campagne te schieten. Dus for real…. DREAM COMING TRUE!

Na Quito vertrekken we naar Otavalo, een plaatsje in het noorden van Ecuador, waar de sjaals van Bufandy worden gemaakt. We hebben een meeting met Dorien, de vrouw achter dit merk, om alles door te spreken. We bezoeken samen de weverij en de hoedenwerkplaats en ik vind het echt supertof om te zien hoe authentiek alles wordt gemaakt. Hierna is het tijd om af te reizen naar de Chimborazo om daar een auto te huren en de locatie te gaan verkennen. We ontmoeten in het hostel een oude lerares uit Californië en zij heeft een goed contact voor ons die een veilige taxi voor ons regelt. Voor zestig dollar hebben we een privéchauffeur die, zo merken we later, ons de hele rit naar boven de vulkaan op rijdt. We passeren hikers en fietsers, maar deze Hollanders worden in hun knalgele taxi de berg opgereden (schaam). Maar goed, wel heel relaxed dus, want dit vereist weinig inspanning. Om de tien meter roep ik ‘Paré por favor!’ en spring ik uit de taxi om foto’s te nemen van de omgeving. Op deze manier brengen we de locaties in kaart waar ik straks allemaal precies wil gaan schieten.

foto-2

foto3_1

Eenmaal terug in ons hostel besluiten we om naar Baños te gaan. Dit is een stadje waar we op zoek kunnen naar modellen en waar we ons plan verder kunnen uitwerken. Het hostel blijkt tegen te vallen en is mega rustig, dus hier gaan we sowieso geen modellen vinden. Dit betekent verplicht overal koffiedrinken, in het park hangen en buiten de deur eten om op deze manier onze modellen te scoren. Niet heel vervelend dus. Inmiddels ben ik over mijn schaamte heen en ren ik zo een beetje iedereen achterna die ook maar iets potentieels heeft. Binnen een dag of drie (je moet er iets voor over hebben…) hebben we vier mensen in optie staan die bereid zijn om een aantal dagen met ons de vulkaan op te gaan. Zo gaaf! Ik blijf echter doorzoeken want ik ben nog niet helemaal tevreden. De één is net een beetje klein, de ander kan alleen als de één ook gaat en de derde heeft misschien toch niet het sterkste gezicht. Prioriteiten! We ontmoeten Kevin uit Australië en hij is echt super geschikt voor onze shoot. Hij stelt met liefde zijn reisplannen uit om met ons de vulkaan op te gaan. Dat is één! De laatste avond voordat we toch echt wel knopen moeten doorhakken ben ik er klaar mee, ik heb nog steeds geen geschikt meisje gevonden en volgens mij nu toch wel ieder gezicht in town vier keer gezien. Het is zaterdagavond en we besluiten om naar een bar te gaan en hier een beetje te relaxen, misschien helpt wijn. En ja hoor, daar is Terese uit Noorwegen. Ze vindt ons project supercool en wil samen met haar vriendinnetje wel mee met ons op avontuur. ‘Ladies and gents, we’ve got our models!’ De volgende dag doen we de testshoots. De shoot op de Chimborazo duurt twee dagen en is op behoorlijke hoogte dus deze is vrij pittig. De modellen moeten dit wel aankunnen en ik wil zien hoe ze bewegen voor de lens. Ik leg uit wat ik graag wil zien tijdens de shoot en uiteindelijk ben ik super tevreden met ze. Let the adventure begin!

foto-4

We vertrekken naar Riobamba, de dichtstbijzijnde plaats bij de vulkaan. Riobamba ligt op 2800mtr en hier slapen we een nacht met zijn allen in een hotel om te acclimatiseren. We genieten van de aanlengkoffie (je kunt het niet eens oploskoffie noemen), struinen wat door de stad en eindigen ’s avonds aan de familiepizza’s. De volgende dag pikken Dorien en Felix, vriend en driver, ons op met de gehuurde Jeep en rijden we met zijn zevenen naar de Refugio, waar we de komende nachten zullen slapen. Deze berghut ligt op 3800mtr, dus opnieuw een plek om te acclimatiseren voordat we morgen richting de 4800mtr gaan. De landschappen schieten aan ons voorbij en er prikken tranen in mijn ogen. Ik weet niet wat het is met deze plek, maar het is er zo magisch. Dat we onderweg zijn naar deze fotoshoot op deze locatie met deze mensen… ik ben even heel erg gelukkig. Bij aankomst blijkt onze “lodge” stroom en een verwarming te hebben, wat een luxe! Terwijl de modellen erop uit gaan om een mooie wandeling te maken, gebruiken Dorien, Tom en ik onze middag om de laatste hand te leggen aan alle looks. We zijn met kromme ruggetjes tot laat in de avond bezig om alles glad te strijken en op volgorde te hangen. Het begint te kriebelen, we zijn er klaar voor!

foto-5

Het is nog donker als om 05.15 de wekker gaat en ik duim dat het straks mooi zonnig is met wat wolken. Het enige dat nog kan misgaan is het weer…‘If there is a god!’ Om 06.00 begin ik met de visagie en een uur later zitten we aan het ontbijt. De zon is inmiddels opgekomen en het is stralend mooi weer. Ik kan mijn geluk niet op en wil zo snel mogelijk de berg op. Terese krijgt haar eerste look aan en we springen met zijn allen in de Jeep, op naar de eerste locatie. Terese heeft krachtige ogen en ze weet keer op keer de sjaal te rocken. Bij iedere look verplaatsten we ons steeds een beetje verder naar boven en door de wind wordt het steeds frisser. De modellen bikkelen door en weten zichzelf goed neer te zetten. Ik laat ze lekker stukken door het landschap lopen met fladderende sjaals achter zich aan en ik ren continu achter ze aan met mijn camera in mijn hand. Weer een hele nieuwe uitdaging dit, fotograferen op 4800mtr. Ik denk dat ik mijn sporten er wel weer op heb zitten voor vandaag. Omdat het weer zo goed meewerkt en de modellen het goed doen schieten we door tot het laatste streepje licht. We zitten boven de wolken als we de zon onder zien gaan en de hemel kleurt roze. Ik heb opnieuw een brok in mijn keel. Eenmaal terug in de lodge vieren we met aardappelen en rode wijn dat onze eerste dag erop zit, dat alles goed is gegaan en dat we zo enorm blij zijn. Ik ben kapot en duik als eerste mijn bed in, morgen de laatste loodjes. Er moeten nog drie looks worden geschoten en dan zit het erop.

foto6_1

foto7_1

foto8_1

foto9_1

foto10_1

We beginnen onze tweede dag opnieuw met zon en een stralende Chimborazo. Dit weer is echt uitzonderlijk voor deze plek. Meestal kun je de top van de vulkaan niet eens zien doordat hij wordt omarmd door een aaneenschakeling van wolken. We schieten de overige beelden en genieten van de laatste uurtjes in dit fantastische landschap. Ongelooflijk, maar het zit erop. We hebben dit plan gerealiseerd, we zijn onze beloftes nagekomen en het was te mooi om waar te zijn. We pakken onze spulletjes in en rijden terug naar Riobamba, waar ieder weer zijn eigen weg vervolgt. Wat hebben we een bijzondere mensen ontmoet en wat hebben we mooi werk gemaakt, ik voel me trots en blij en moe. Ons volgende verblijf wordt een plek in de bergen, eentje waar we kunnen bijkomen van dit avontuur, al onze social kanalen zoals m’n Instagram kan bijwerken en waar ik alle nabewerkingen kan doen voor deze shoot. Het hostel heeft een zwembad, spa en een yoga shala waar ik iedere ochtend gebruik van ga maken. Massages, lekker eten, kom maar op! Maar eerst nog even zestien uur in de bus zitten, dat dan weer wel.

foto-11