‘Mijn jongste kind is niet van m’n man, maar van mijn minnaar’

Merel en Maarten lijken met hun vier kinderen een heel gewoon gezin. Maar niks is minder waar. De jongste is namelijk niet van Maarten, maar de zoon die Merel kreeg met haar minnaar.

“Soms word ik ’s ochtends wakker en denk: laat het alsjeblieft een droom zijn, de puinhoop waarin ik verzeild ben geraakt. Maar dan hobbelt de jongste onze slaapkamer binnen met zijn zusjes van zeven, vijf en vier in zijn kielzog en besef ik dat dit toch echt mijn leven is.

‘De passie is verdwenen’

Mijn jongste kind is nu een jaar oud en niet van mijn man, ook al voedt Maarten hem op als zijn eigen zoon. Ons gezin is wat ons bij elkaar houdt, maar ondertussen weet ik maar al te goed dat ons huwelijk niet is wat het zou moeten zijn. Maarten en ik maken geen ruzie, ik hou heus van hem, maar de Maarten met wie ik ooit trouwde bestaat niet meer. Vijf jaar geleden kreeg hij zijn eerste depressie en sindsdien zit hij onder de medicatie – pillen die zijn emoties afvlakken. Hij is een lieve vader, doet heel veel in het huishouden, maar de passie is verdwenen. Ik denk niet dat de oude Maarten ooit terugkomt, hoe goed hij ook vooruitgaat dankzij therapie. En stel dat het wel gebeurt, ik ben bang dat we tegen die tijd al te ver uit elkaar zijn gegroeid.

Vrijheid, blijheid, lichtheid

Ik wil Maartens depressie niet gebruiken om het goed te praten, maar drie jaar geleden brak het gebrek aan passie, aan contact, aan echte interesse van Maartens kant me op. Op een beurs liep ik Giel tegen het lijf. We raakten aan de praat in de koffiecorner. Hij was het tegenovergestelde van Maarten zoals hij nu is. Giel luisterde, stelde vragen, had een wat cynische, geestige ondertoon. Hij leek me precies aan te voelen. Hij was single en had geen kinderen, wilde ze ook niet. Hij had een carrière en een hectisch leven. Veel op reis, vrijheid, blijheid. Líchtheid. Ineens besefte ik dat die lichtheid precies was wat ik thuis miste.

‘Ik kon fijn met hem kletsen’

Voor ik het wist had ik hem verteld hoe het er bij mij thuis toeging. Niks voor mij, zelfs mijn vriendinnen wisten niet hoe moeizaam het ging. Giel en ik wisselden telefoonnummers uit en belden vanaf dat moment elke dag. Meestal vanuit de auto, aan het eind van de dag als we allebei op weg naar huis waren. Soms belde hij ook ’s ochtends als ik thuis was met mijn twee jongste kinderen. Gewoon even kletsen, er viel geen dubbelzinnig woord. Het was zo fijn dat er eindelijk weer iemand naar me luisterde. Iemand met wie ik kon lachen, iemand die me tegensprak en een spiegel voorhield. Dat laatste was misschien confronterend, maar ook prettig. Het waren allemaal dingen die Maarten al jaren niet meer deed, die was verlamd door de zwaarte van zijn leven.

‘Ik speelde met vuur’

Ik viel als een blok voor Giel en hij voor mij. Het voelde goed met hem te praten, maar ondertussen was er natuurlijk ook schuldgevoel. Ik liet mijn man vallen terwijl hij me hard nodig had. Bovendien realiseerde ik me dat ik met vuur speelde. Vroeg of laat zou dit effect hebben op ons hele gezin. Na weken met mijn gevoelens geworsteld te hebben, vertelde ik Maarten wat er aan de hand was. Over Giel, maar ook over mijn verlangen naar lichtheid en mijn zorgen over onze toekomst. Ik had medelijden met mijn man, maar zag steeds meer in dat hij mij in zijn depressies meesleurde.

‘We waren uit elkaar gegroeid’

Maarten werd niet boos. Hij begreep dat dit kon gebeuren, zei hij. Hij wilde me niet belemmeren in mijn geluk en daarom gaf hij mij de ruimte. Ironisch genoeg was dit het beste gesprek dat we in tijden hadden gehad. Tegelijk werd voor het eerst echt duidelijk hoe ver we uit elkaar waren gegroeid. Met medeweten van Maarten gingen Giel en ik af en toe uit eten. Aanvankelijk gebeurde er niks, maar al snel bleef ik wel af en toe bij hem slapen. Thuis zei ik er niks over. Ik kondigde gewoon aan dat ik er vannacht niet zou zijn. Maarten stelde geen vragen, wilde het ook niet weten. Dat klinkt ongelooflijk, maar zo diep waren we al gezonken.

Zwanger van Giel

Ik kwam steeds meer terecht in een nieuw leven en dat maakte terugkeren naar mijn oude bestaan zonder Giel almaar ingewikkelder. En toen werd ik zwanger. Ik schrok en Giel nog veel meer. Het kon alleen maar van hem zijn, met Maarten had ik sinds de geboorte van de derde geen seks meer gehad. Ik stond voor een duivels dilemma. Giel droomde van een toekomst met zijn drieën. Ik twijfelde of ik voor deze man mijn gezin wilde opbreken. Hoeveel hield ik eigenlijk echt van hem? Was hij niet alleen maar een vlucht uit mijn huwelijk? En ook: realiseerde Giel zich wel dat als we samen verder zouden gaan, hij mijn drie andere kinderen erbij kreeg?

‘Ik koos voor de baby’

Ik overwoog abortus, maar ik kon het niet. Ik hield zo veel van mijn kinderen, ik kon niet aan mezelf verantwoorden dat deze nieuwe baby er niet bij mocht horen. Ook dit kind was ontvangen in liefde, hoe je het ook wendt of keert. Ik koos voor de baby, wetend dat ik daarmee mijn andere drie kinderen deels zou kunnen verliezen als Maarten en ik uit elkaar zouden gaan.

Lees verder op Kek Mama.nl

LEES OOK:

Oud-Hollandse babynamen, terug van weggeweest
Dit zijn de schattigste meisjes babynamen met vier letters
Dit zijn de schattigste jongensnamen met vier letters

Beeld: Unsplash